Në të kaluarën, dasma në fshatin Galiçnik mbahej tradicionalisht më 12 korrik, në ditën e Shën Pjetrit (Petrovden). Kjo ngjarje ishte ngushtë e lidhur me kthimin e kurbetçinjve nga bota e jashtme në fshat gjatë periudhës së verës. Atje, djemtë e rinj prisheshin nga të fejuarat e tyre, të cilat ndonjëherë prisnin në fejesë edhe deri në dy vjet.
Prandaj, në të kaluarën, në këtë ditë bëheshin shumë dasma menjëherë, ku numri i tyre ndonjëherë arrinte nga 20 deri në 30 dasma. Ato shoqëroheshin me një sërë dokesh dhe me një mori këngësh dasme, të cilat janë regjistruar nga etnologë të shumtë. Ja një këngë që këndohet kur krushqit shkojnë për të marrë nusen:
"Pse të duhen, moj vajzë, ata njerëz të huaj, që të këndojnë, moj vajzë, lart në çardakë? Çfarë të pret ty, moj vajzë, lart në çardakë?" Atë që të pret ty, moj vajzë, është vera dhe raxia. Ato janë shoqet e mia, të afërmit e mi më të dashur, ato janë shoqet e mia, vjehrri dhe vjehrra ime.
Sot, Dasma e njohur e Galiçnikut përfaqëson një manifestim me pjesëmarrje masive. Ajo është një lajmëtare e madhe e trashëgimisë sonë kulturore, e përcjellë pikërisht përmes dokeve të dasmës, veshjeve popullore, argjendarisë dhe mbrojtjes magjike të nuses për të siguruar trashëgimtarë dhe vazhdimësinë e lozës.